Test: Alfa Romeo Giulietta QV 1750 TBi

alfa-giulietta-tbi-qv-02

De Alfa Romeo Giulietta QV 1750 TBi is inmiddels enkele jaren op de markt maar nog steeds is het één van de mooiste auto’s in zijn klasse (ja, we proberen ons objectief op te stellen). Het was al een tijd geleden dat we voor het laatst reden met deze sportieve jongen. Tijd voor een hernieuwde kennismaking. 

Subtiel sportief, dat zijn de kernwoorden die blijven hangen na een weekje met de Giulietta Quadrifoglio Verde gereden te hebben. In niets probeert Alfa Romeo’s huidige topmodel mensen te overtuigen dat ze hier met een abnormale krachtpatser te maken hebben. Sterker nog, wie wat extra geld wil uitgeven kan een beduidend minder potente versie er praktisch hetzelfde uit laten zien. En dat is nu juist de charme van deze auto. 235 pk en 340 Nm in een verpakking die niet pretendeert elke Golf GTI te verslaan, maar dat wel doet. Nou ja, de meeste…

alfa-giulietta-tbi-qv-06

Subtiliteit is bij sportieve auto’s tegenwoordig vaak ver te zoeken. Als zelfs een merk als Audi al met grote letters ‘quattro’ in de grille van haar nieuwe RS-modellen laat zetten weet je hoe laat het is. De tijden van politieke correctheid zijn voorbij, je mag weer laten zien wat je auto kan en hoe vaak je de portemonnee hebt moeten uitschudden voordat je bij de dealer de sleutel overhandigd kreeg. De Alfa Romeo Giulietta QV is er alweer wat jaartjes, maar oogt nog steeds fris en van deze tijd. En tegen de trend in: geen ordinaire spoilers, opvallende luchthappers of hoepelformaat wielen. Nee, alles is ingetogen bij onze testauto, zelfs de kleur. Die lijkt in eerste instantie zwart, maar als er ook maar een miezerig zonnestraaltje opvalt, komt de rode gloed er doorheen. Prachtig, die Nero Etna lak! Helemaal anoniem ga je overigens niet over straat in de QV. De prachtige ‘dikke’ klaverbladlogo’s op de flanken, de matverchroomde spiegelkappen, de donkere koplampunits en de twee uitlaatpijpen verraden de kenner dat dit geen standaard lease-Giulietta is.

alfa-giulietta-tbi-qv-03

Ook binnenin is er van verrassing weinig sprake als je al vaker hebt plaatsgenomen in een Giulietta. Alles ziet er tip top uit, van de mooie zwarte hemel tot de bekleding met rode stiksels, maar uniek is het niet. De stoelen zitten hoe dan ook als gegoten. Ze zijn comfortabel genoeg voor een lange rit richting Italië, maar bieden ook genoeg steun als je er, inmiddels aangekomen, wilt genieten van de lekkere kronkelweggetjes. Het uit het dashboard klappende navigatiesysteem kan inmiddels een opfrisbeurtje gebruiken, maar hé, wie let daarop bij zo’n fraai uitzicht. Stap vanuit een paar jaar oude Duitse concurrent in de Giulietta en je ondergaat een ware cultuurshock.

alfa-giulietta-tbi-qv-09

Genoeg over het esthetische gedeelte. Een QV heb je uiteindelijk niet om er over te lullen. Wat meteen na het omdraaien van de contactsleutel opvalt, is het geluid. Mooi, maar wederom subtiel. En dat verandert eigenlijk nauwelijks bij sportief gebruik. Natuurlijk zwelt het aan op het moment dat je topprestaties verwacht van de 1.750 TBi krachtbron, maar een echt aanwezige grom blijft helaas uit. Niets aan de hand, het past natuurlijk perfect bij het eerder genoemde karakter. En wie zeurt er over geluid bij prestaties als die van de QV? Die zijn namelijk indrukwekkend. De honderd bereik je in minder dan 7 seconden, terwijl de topsnelheid op 242 km/u ligt. Niet verkeerd voor zo’n klein viercilindertje, toch? Wel grijpt de toerenbegrenzer gevoelsmatig wat snel in maar dat komt deels omdat de naald zo graag en rap richting dat rode deel wil. Een zuinigheidswonder is het natuurlijk niet als je die prestaties wilt halen maar een gemiddeld verbruik van 1 op 11 is goed mogelijk. Dankzij het standaard sportonderstel worden die prestaties ook goed op de weg gezet. Waarbij vermeld moet worden dat dankzij het welbekende DNA-systeem kan worden gekozen voor een net iets directere of juist minder gevoelige besturing. Werkt perfect, al zal de sportieve rijder hem doorgaans in de sportiefste stand (D) laten staan. Dan is er genoeg comfort over, maar zit je vanaf seconde één wel met een big smile achter het stuur. In die stand is het gaspedaal ook beter bij de les waardoor de Giulietta extra uitnodigt tot sportief gebruik.

[nggallery id=161]

De aanschafprijs is niet gering. Met een paar opties zit je al gauw rond de €38.000, maar daarvoor krijg je wel erg veel auto. Ondanks het gebrek aan een explosieve uitstraling, barst de Italiaan van het karakter en dat kun je niet zomaar in, op of aan een auto schroeven. De QV heeft geen botox nodig, of siliconen. De QV is sportief van zichzelf, in al zijn subtiliteit.

Alfa Romeo Giulietta QV 1750 TBi
Motor: 1.742 cc turbo, 4 cilinders, 235 pk @ 5.500 tpm, 340 Nm. @ 1.900 tpm. Transmissie: handgeschakeld, zes versnellingen, voorw.aandr. LxBxH: 4351x1798x1465 mm Top: 242 km/u. Acc. 0-100 km/u: 6,8 sec. Co2-Uitstoot: 177 gr/km. Gewicht: 1.295 kg. Verbruik: 7,6 l/100 km (testgemiddelde 9,0 l/100 km). Prijs vanaf: € 36.650

You may also like

4 comments

  • Jordy 25 mei, 2013   Reply →

    Had wel nog wat subtieler gekunnen want twee grote pijpen achter vind ik altijd wat overdreven wanneer je maar 1800cc te verplaatsen hebt. Dit zijn pijpen voor een gemiddelde 7000cc uit de US of A. 🙂

    Is dit toevallig een schade auto geweest , of is de wat rare overgang in spuitwerk tussen voorbumper en spatscherm normaal?

  • Jurgen Torgensen 25 mei, 2013   Reply →

    Ik mag horn dat Alfa nog meer mooie dingen in petto heeft.

  • Dave 25 mei, 2013   Reply →

    @Jordy: Die uitlaten horen ook eerder bij het vermogen dan de inhoud… De tijd dat een 1800cc motor 140pk opbracht is verachter ons. In dat opzicht komt deze 1750 beter in de buurt van de ‘oude’ amerikaanse V8-tjes. Meer pk betekend natuurlijk ook meer lucht en benzine (waar de turbo wel weer voor zorgt). Persoonlijk vind ik ze ultra-gaaf. Heb nou al een paar keer een Giulietta QV gezien en zou alleen al voor de bumper met knalpijpjes deze versie kopen. In Alfa Rood, dat wel! =)

    • Jordy 26 mei, 2013   Reply →

      Vanaf spruitstuk tot aan de dwarsliggende einddemper loopt een enkele smalle pijp niet veel dikker dan onder mijn Panda. Alleen vanaf de einddemper steken 2 dikke sierpijpjes. Its all show. 😉 Een 3.2 Busso doet het met kleinere sierpijpjes terwijl die meer volume verplaatst.

      Een amerikaan zou het ook niet eens perse nodig hebben maar met 2 aparte uitlaatpijpen op elke cillinderbank accentueren ze de karakteristieke ontstekingsvolgorde.

      Een Progression met deze 1.8 zou ik dan geweldig vinden. Sportiviteit in pure vorm. 🙂

Leave a comment